01 marzo, 2007

Decisiones

90 euros, material incluido, no examen, no trabajo final y 3 lindos créditos al terminar el curso de... ÁRABE!

Hay que ampliar conocimientos, aunque sea el sábado por la mañana. Hay que conocer mundo y culturas nuevas, aunque sea en la Politécnica de Barcelona. En fin, hay que abrir horizontes.

A algunos/as les puede parecer una tonteria, quizás no sepan de lo difícil que me ha sido dar el paso, enfrentarme a miedos y ollas varias. Sobretodo lo primero: el miedo. Pero eso hay que superarlo... Pedí ventanilla en el avión porque tengo un vértigo terrible... y al final me sorprendí de las vistas tan hermosas. El miedo no debe frenarnos a la hora de disfrutar. El miedo debe servir para ser superado y gozado.

Hay que superar niveles, sumar y no restar. De aquí a poco cumplo los 27, y no me apetece para nada seguir contemplando. Pasar a la acción después de un tiempo de letargo es hermoso, fascinante, mágico... Pero también entiendo que la parada es obligada, que no siempre se puede estar andando. Hay momentos para todo, tiempos, descansos y aceleros. Debe haber un disfrute en cada nivel, de lo contrario nos sentimos frustrados, incompletos, totalmente incoherentes con nosotros mismos.

Andar, hacia donde sea es lindo. Esperar lo (in)esperado también. Ese tiempo de espera puede parecernos asfixiante, lento, largo, sin fin... Pero hay final, claro que lo hay! Esperamos despertar un dia con la certeza de haber encontrado la solución, pero ese dia no llega, y seguimos esperando el momento. Es entonces cuando viene el disfrute del que espera. El momento llega, en forma de lo que sea, pero se nos acerca, o nos acercamos... Porque durante la larga espera y, aunque no lo creamos, hemos avanzado pasos...

¡¡BARAKA para el camino, y sigamos en ello!!

25 febrero, 2007

Domingo

Domingo de resaca. Dieta a base de palomitas saladas, coca cola y poco ejercicio. Hay que empezar la semana con fuerzas...

Tengo algunas imágenes algo confusas de lo que pudo ser la noche de ayer. Cerveza, falafel, cerveza, cerveza y vodka... Por allí creo que quedó Walid haciendo cola para entrar en el Sidecar... ¿Walid? Extraño guia bereber, que nos condujo a Xinia y a mí por locales ravaleros, donde para entrar tenías que ir acompañado de alguien como él... Mejicanos, chilenos, argentinos, marroquíes, italianos... Fauna exótica por las calles de Barcelona. Y en un momento dado, ambas reímos por las calles tras dejar atrás a Walid y su internacional panda...
Otra vez me pido Gràcia. Menos gente, más calmado y locales más baratos.
hip!

13 febrero, 2007

Yo pensaba...


Pues yo pensaba que estas dos semanas sin clases serían de lo más idílicas... Pero no ha sido así. Creía que sería capaz de aguantar maratonianas sesiones de Mahjong, que me leería aquellos cuatro libros que empecé y que acumulan polvo en mi mesita. Pensaba pasear por la playa, recorrer calles nuevas de mi ciudad, entrar en museos aún no visitados, adecentar mi habitación, cocinar algún tipo de pan nuevo... PERO NO HE HECHO NADA DE ESO!!!!!


Bueno, miento... Sí que he hecho algo... Cociné pan el domingo pasado y me salió con el culo. Intenté por tres veces ordenar la habitación, y al llegar al "baúl de los recuerdos" me distraje con los objetos, imágenes y escritos varios que guardo. También he leído... Pero no he tocado ninguno de aquellos cuatro libros, sino más bien, he releído una y otra vez el tocho de Maitena y sus mujeres alteradas.


Esta mañana me acerqué hasta el puerto con la intención de pasear por la playa, per por alguna razón que desconozco, yo misma me negué una vez allí a pedalear por el paseo. Tampoco he recorrido calles nuevas, más bien he ido por los lugares ya de sobras conocidos... Claro está, que para seguir con la dinámica, tampoco visité ningún museo. No sé qué me está pasando!!!!!


¿Tanto me cuesta relajarme? Hoy llevo ya como seis horas de bicicleta. Intento disfrutar del paseo, pero cuando me doy cuenta estoy pedaleando a toda leche por la carretera. Entonces pienso que quizás estoy huyendo de algo... ¿De quién? ¿De qué? De mis propias contradicciones. De esta soledad que disfruto a ratos y a ratos odio con todas mis fuerzas. De querer conocer al fin a alguien que valga la pena y de hartarme enseguida de mi interlocutor. De hacer y querer deshacer al momento... De pensar que pensaba pensar poco...


Creo que necesito algo de acción o enloqueceré!!!!!!!!

Ahí va eso

07 febrero, 2007

Són converses que hem perdut...


Nit de dimarts amb el senyor Johann...


Chupito de tequila, Coronita i que comenci el debat! Ahir va tocar Fidias, problemes de lògica i claus de judo en meitat de les Rambles. Lo prometido es deuda, i com no vull fer d'aquest post una "conversa perduda", les paraules sobren.
Passi-ho bé!!!!!






Esperant el bus a la Plaça Catalunya. Fot-li imaginació i prepara el jetu...




Diga melón??????



Super Ama! I canvia el jetu que no hi ha per tant!
Sacabó, arriba
l'N-6... Corre o no seiem!!!!
Panda
borrashosssss!!!!!